2006/Aug/25

ต้องสารภาพว่า ในฐานะผู้บริโภคที่ชอบกินผักเป็นใบๆ ผลไม้เป็นลูกๆ ไปที่ไหนก็หากินแต่น้ำเปล่า จะกินเนื้อก็ชอบเห็นเป็นชิ้นๆ ไก่เป็นไก่ ปลาเป็นปลา มากกว่าจะเอาไปแปรสภาพจนไม่เหลือรูป เรื่องการจับผลผลิตมาปู้ยี่ปู้ยำแล้วยัดเข้าขวดเข้ากระป๋องน่ะ ไม่ได้อยู่ในความชอบส่วนตัวสักนิด เคยสงสัยตัวเองเหมือนกัน ว่าเรานี่เข้าข่ายมนุษย์ยุคหินกลับมาเกิดใหม่หรือเปล่า ถึงได้มีรสนิยมการกินไม่พัฒนาไปตามยุคสมัยเล้ย...

สมัยไปอยู่ญี่ปุ่นใหม่ๆ เราสุดแสนจะตกใจกับผลิตภัณฑ์อาหารสำเร็จรูปนานาชนิด แม่เจ้าโว้ย! อะไรมันจะง่ายปานนั้น เวลาจะทำแกงกะหรี่ญี่ปุ่นหรือ ง่ายมาก กะหรี่ก้อนมีให้เลือกทั้งรสเผ็ดน้อย เผ็ดกลาง เผ็ดมาก แค่ละลายลงในหม้อก็ได้รสมาตรฐานไม่มีเพี้ยน บ้านเราจะแกงส้มสักหม้อก็ต้องเริ่มจากขุดขมิ้น เก็บพริก ปอกกระเทียม โชลกเครื่องแกงดังโป๊กๆๆ ส่งกลิ่นไปให้เพื่อนบ้านรู้ว่าวันนี้เราแกงอะไร (อยากกินจะได้รีบไปหาแกงอื่นมาแลก) หรือสำหรับคนชอบเปรี้ยวที่ขาดมะนาวไม่ได้อย่างเรา ที่ญี่ปุ่นเขาก็มีน้ำมะนาวขวดวางขาย ราคาถูกกว่ามะนาวลูกอีกแน่ะ (เพิ่งรู้ตัวว่าเคยเป็นลูกค้าน้ำมะนาวขวดของบ้านอุมะจิก็เมื่อเวลาผ่านไปเกือบสิบปีแล้ว) อีนี้ฉานละสุดงง ตอนนั้นบ้านฉานมะนาวสามลูกบาทเอง ยังไม่หมด คนโสดญี่ปุ่นหลายคนที่ไม่อยากเปลืองตังกินข้าวนอกบ้าน ก็สามารถเลือกซื้ออาหารแช่แช็ง เอามาเข้าไมโครเวฟ กด จิ๊ง! แค่สามนาทีห้านาทีก็กินได้แล้ว ไม่ใช่แค่อาหารนะ ข้าวเขาก็มีแช่แช็งมาเหมือนกัน สุดๆไปเลย!

น้ำส้มผสมพร้อมปรุงข้าวซุชิ ครอบครัวยูสุ

กับ น้ำยูสุคั้นสด (ใช้เหมือนน้ำมะนาว)

ถ้ารู้จักสังคมญี่ปุ่น ก็เข้าใจเรื่องนี้ได้ไม่ยาก คนญี่ปุ่นเขาให้ความสำคัญกับเรื่องเวลาเป็นที่สุด การจะทำงานให้มีประสิทธิภาพ ต้องทำให้สำเร็จในเวลาน้อยที่สุด ประหยัดตรงไหนได้ก็ต้องประหยัดไว้ก่อน แล้วคนญี่ปุ่นก็เป็นพวกไวต่อความสกปรกด้วยนะ อย่าว่าแต่ไปขุดขมิ้น ขุดกระชาย เลย แค่ขิงที่ขายตามซูเปอร์ เลอะดินหน่อยเขาก็ไม่เลือกกันแล้ว อาการหนักเอาการอยู่

มาถึงเดี๋ยวนี้อาหารสำเร็จรูปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเมืองไทยอีกต่อไป อะไรๆก็ใส่แพ็คใส่ขวด ใช้สะดวก เก็บได้นานเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับชีวิตแบบใหม่ที่ดูใกล้ชีวิตญี่ปุ่นเข้าไปทุกที ใครๆก็มีเรื่องนอกบ้านให้ใช้เวลากับมันมากกว่าเรื่องความเป็นอยู่ในบ้านเยอะแยะ แม้แต่คนที่เลือกทำงานที่บ้านอย่างเราเอง ก็ต้องใช้เวลานั่งหน้าคอมพิวเตอร์เสียเป็นส่วนใหญ่ จะให้มา ขุดขมิ้น เก็บพริก ละเลียดเวลาตำเครื่องแกง ทำไปปรุงไปอย่างเมื่อก่อนท่าจะไม่ทันทำมาหากิน (แต่ก็ยังพอมีเวลาและอารมณ์เก็บดอกแคมาลวกจิ้มน้ำพริกอยู่บ้างหรอก) เราว่า วิถีของชีวิตกับวิถีของผลิตภัณฑ์เป็นของคู่กัน เราจะเลือกใช้เวลาของเรากับอะไร อย่างไร นั่นคงเป็นตัวกำหนดวิถีชีวิต ที่จะไปกำหนดวิถีของผลิตภัณฑ์ที่เราเลีอกใช้

Comment

Comment:

Tweet


#2 by 50 (202.29.33.135 /192.168.1.186) At 2007-08-23 09:53,
#1 by 123 (58.10.12.90) At 2007-06-27 10:27,

มุทิตา พานิช
View full profile